Ξύρισμα εν καιρώ πολέμου

[merambelo]

Πριν λίγες μέρες επισκέφθηκα το Imperial War Museum στο Λονδίνο. Περιδιαβαίνοντας λοιπόν το τμήμα που αναφερόταν στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, σκόνταψα κάτι που ένιωσα ότι πρέπει να σας το μεταφέρω.

Τι ήταν αυτό;

ένα σετ ξυρίσματος ενός Βρετανού στρατιώτη!

Με πολύ ενθουσιασμό, άρχισα να το χαζεύω, αναλογιζόμενος παράλληλα το πόσο δύσκολο θα ήταν για το στρατιώτη αυτόν να ξυρίζεται ενώ υπηρετεί στην πρώτη γραμμή... Πόσες φορές θα στερείτο άραγε ακόμη και το πιο αυτονόητο… το νερό. Κι όταν λέω αυτονόητο δεν εννοώ νερό για ξύρισμα αλλά νερό πόσιμο… Σκεφτείτε ότι στα χαρακώματα της Καλλίπολης, οι φαντάροι υπέφεραν από δίψα... που λοιπόν αδειά για ξύρισμα;

Δίπλα στο σετ, υπήρχε γραμμένο από το Μουσείο κάτι ισοδυναμούσε με μια αποκάλυψη. Διάβασα λοιπόν:

"…οι στρατιώτες χρειαζόντουσαν αυτό το kit όχι μόνο για να διατηρούν μια αξιοπρεπή εμφάνιση, αλλά και για να διατηρούν το ηθικό τους σε καλή κατάσταση…"

Κύριοι συνάδελφοι, νομίζω ότι αυτό ήταν ότι πιο εύστοχο μπορούσε να ειπωθεί. Ο στρατιώτης ξυριζόταν για να είναι εντάξει με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, ΑΛΛΑ ξυριζόταν και για να αισθανθεί άνθρωπος, να χαλαρώσει και να αποφορτιστεί από το σκοτεινό σκηνικό στο οποίο κι αυτός πρωταγωνιστούσε. Φανταστείτε ένα στρατιώτη μια βδομαδα απλυτο, πως θα ενιωθε οταν τελικα θα έβρισκε τρόπο να καθαριστεί και να ξυριστεί...

Αυτός εξάλλου, δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό; Δεν ανεβάζει τη διάθεσή μας το ξύρισμα? Δε μας βοηθά να ξεκινήσουμε τις ημέρες μας όμορφα και δυναμικά?

Αυτό λοιπόν το ταπεινό σετ ξυρίσματος με έκανε να θέλω να διαβάσω λίγο περισσότερο για τους άντρες που ξυριζόντουσαν εν μέσω μαχών.

Για αυτό όμως, θα ανεβάσω νέο ποστ.

[Fotakas]

Πολύ ωραίο θέμα, Ανδρέα.

Υπάρχει κι αυτή η φωτογραφία (απο τον Β'ΠΠ όμως) που δείχνει κάτι αντίστοιχο με αυτό που περιγράφεις. Ένας στρατιώτης που σε ένα μισογκρεμισμένο οίκημα, βρίσκει άθικτη την μπανιέρα και αποφασίζει να την χρησιμοποιήσει. Σε πρώτη θέση το πινέλο ξυρίσματος και τα λοιπά σύνεργα:

[Κάβειρος]

Το ξύρισμα στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο εγινε απαραίτητο, για να εφαρμόζει καλά η μασκα αερίου σε περίπτωση επίθεσης με χημικά όπλα.

[merambelo]

Οντως, αλλα δεδομενων των συνθηκων το καθημερινο ξυρισμα ηταν μια ουτοπια...

Θα δειτε αυριο, τι αποψη ειχαν οι αμεσα ενδιαφερομενοι λοιπον

[bill3377]

Πρίν 2-3 χρόνια, έτυχε να έχω πάει στο 414 στρατιωτικό νοσοκομείο στην Πεντέλη. Σε κάποια σημεία είχαν γυάλινες βιτρίνες με εκθέματα παλιά ιατρικά εργαλεία. Εκεί όπως χάζευα, έπεσε το μάτι μου σε ένα παρόμοιο σετ ξυρίσματος με πινέλο και φαλτσετα. Ήμουν στα πρώτα βήματα του πξ και δεν σκέφτηκα να το φωτογραφίσω. Δεν θυμάμαι καν αν ανέφερε από πότε ήταν.

[__Nikolas]

http://americanhistory.si.edu/collectio ... ah_1153449

[merambelo]

Μέχρι τον Οκτώβριο του 1916, ήταν υποχρεωτικό για τα μόνιμο προσωπικό του βρετανικού στρατού να έχει μουστάκι. Ο Στρατιωτικός Κανονισμός που αφορούσε την ομοιόμορφη εμφάνιση του προσωπικού ανέφερε ότι "…το πηγούνι και το κάτω χείλος θα είναι ξυρισμένα, αλλά όχι το άνω χείλος... ". Το ξύρισμα βέβαια ήταν πάντα απαραίτητο, καθώς στρατιώτες με ατημέλητη τριχοφυία στο πρόσωπο ήταν εκτός κανονισμού.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πολλοί στρατιώτες είχαν το προσωπικό τους ξυράφι κι ενδεχομένως tin με σαπούνι ξυρίσματος και πινέλο. Ειδικά οι αξιωματικοί είχαν πλήρη σετ ξυρίσματος ώστε να διατηρούν πάντα την εμφάνισή τους περιποιημένη. Όσο όμως προχωρούσε ο πόλεμος, η διαχείριση των ξυραφιών γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Στις υγρές, λασπώδεις συνθήκες σκουριάζανε γρήγορα και φυσικά χάνανε την κόψη τους.

Τον Οκτώβριο του 1915, καθώς πλησίαζε ο χειμώνας, πολλά συντάγματα άρχισαν να εμφανίζουν σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικά είδη. Έγιναν λοιπόν στην Αγγλία έρανοι και προσκλήσεις σε ανθρώπους να δωρίσουν ότι θα μπορούσε να ανακουφίσει τις ανάγκες των στρατευμένων.

Κι εδώ καταγράφεται το εξής απίθανο: ανάμεσα στη λίστα των αναγκών τους, οι άντρες του 2ου Τάγματος του Νότιου Lancashire ζήτησαν καθρέφτες, σαπούνι ξυρίσματος και λουριά για ξυράφια. Το 2ο Τάγμα του Chesire, ζήτησε το ίδιο σε μια μακρά λίστα που περιλάμβανε τα πάντα, από σοκολάτα και καφέ μέχρι μουσικά όργανα.

Στα διαδικαστικά τώρα: πώς κατάφεραν οι άντρες να ξυριστούν στο βρώμικο περιβάλλον των τάφρων, χωρίς πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό και νιπτήρες; Σε μερικά συντάγματα, οι κανόνες εμφάνισης ήταν χαλαροί σε περιόδους πολεμικής δράσης – η αξυρισιά ήταν μεν ανεκτή, έπρεπε όμως οι στρατιώτες να τακτοποιηθούν άμεσα όταν το επέτρεπαν οι συνθήκες.

Σε μια από τις καλύτερες αφηγήσεις αναφορικά με αυτό (όπως καταγράφηκε από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή το 1975), ο στρατιώτης Thomas Mc Ιndoe του 12ου Τάγματος Middlesex σε μια προσωρινή παύση της μάχης, αποφάσισε να ξυρίσει την αρκετών ημερών γενειάδα του. Τρυπώνοντας σε μια εγκαταλελειμμένη θέση ελεύθερου σκοπευτή, περιέγραψε πώς γέμισε την καραβάνα του με νερό, κόλλησε έναν καθρέφτη στη γη και άρχισε να ξυρίζεται προσεκτικά. Βγαίνοντας από εκεί συναντήθηκε με έναν αξιωματικό, ο οποίος με το που τον είδε αναφώνησε "ω, τι υπέροχα καθαρό αγόρι!". Ο αξιωματικός εντυπωσιασμένος από το “μοντέρνο” ξυράφι ασφαλείας του Τόμας, του ζήτησε να ξυρίσει και αυτόν - ένα έργο που ο νεαρός στρατιώτης ανέλαβε στη θέση του ελεύθερου σκοπευτή με τον αξιωματικό να καθισμένο σε καρέκλα!

Το ξύρισμα με φαλτσέτα, ειδικά γύρω από το λαιμό και το λάρυγγα απαιτεί ακρίβεια και σταθερό χέρι. Πολλοί στρατιώτες από τον τύπο που ο Thomas περιέγραψε ως "νευρικοί" είχαν πρόσωπα γεμάτα αμυχές και κοψίματα, καθώς τα χέρια τους τινάζονταν και έτρεμαν από το σοκ της μάχης. Έτσι, άρχιζε να εμφανίζεται το φαινόμενο των συντρόφων ξυρίσματος, δηλαδή ζευγαριών στρατιωτών που ο ένας ξύριζε τον άλλον για μεγαλύτερη ασφάλεια.

Συγκίνηση και απέραντος σεβασμός κύριοι…

Τα ίδια πράγματα που σε μας υπάρχουν δεδομένα και σε αφθονία, για κάποιους άλλους ήταν μια αναλαμπή από τη φρίκη των μαχών και μια σύντομη (ψευδ)αίσθηση γλυκιάς ζωής…

[Akist]

Ανδρέα εύγε για το άρθρο και για τον κόπο σου να κάτσεις να το μεταφράσεις , βάζω και εγώ μερικές φωτογραφίες που βρήκα σε αναζήτηση από τον ιστό:

[merambelo]

δε μπορω να δω τις εικονες του Postimage

τι λαθος κάνω?

πρεπει να ειμαι γραμμενος στο site?

[Fotakas]

Τα παρακάτω δεν ταιριάζουν με το πνεύμα του παρόντος θέματος, αλλά -κατά την γνώμη μου- δεν θα έπρεπε να λείπουν, έστω και σαν υποσημείωση.

Όλα όσα αναφέρει ο Ανδρέας και ακόμα περισσότερα διέβλεψε ο εφευρέτης K.K.Gillette και εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις και συγκυρίες, υπέγραψε ένα μεγάλο συμβόλαιο με τον αμερικανικό στρατό (& ναυτικό) για την προμήθεια safety razors, με τα οποία θα εφοδιάζονταν οι στρατιώτες ως μέρος του κιτ προσωπικής υγιεινής. Τα γνωστά khaki sets.

Ο δαιμόνιος Gillette -που σκοπός της ζωής του ήταν να γίνει πλούσιος- εφάρμοζε την αρχή του μάρκετινγκ, σύμφωνα με την οποία έδινε σε πολλή χαμηλή τιμή το αρχικό προϊόν και έβγαζε κέρδος απο τα αναλώσιμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τις λεπίδες. Οπότε το συμβόλαιο με το υπουργείο πολέμου ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία.

Μετά την λήξη του πολέμου οι στρατιώτες που επέστρεφαν απο το μέτωπο, έχοντας συνηθίσει την ευκολία του safety razor, συνέχισαν να το χρησιμοποιούν, αγοράζoντας φυσικά λεπίδες Gillette.