Φτάνετε έξω από το κατάστημα. Η πρόσοψη είναι διακριτική — ένα ξύλινο έμβλημα σαν σήμα κατατεθέν με παλιά γραμματοσειρά κρέμεται πάνω από την γυάλινη πόρτα της εισόδου.
Μέσα από την τζαμαρία φαίνονται μέσα ράφια στρωμένα με προσοχή. Κουτάκια σαπουνιών, μπολ, πινέλα, ξυράφια, after shave και αρώματα — το καθένα στη θέση του βαλμένα σχεδόν ιεροτελεστικά, σαν να έχει σκεφτεί κάποιος πού ακριβώς να το βάλει για αρκετή ώρα.
Το είδος του καταστήματος που αν δεν το ξέρεις, το προσπερνάς. Αν το ξέρεις, σταματάς και δεν κοιτάς τη βιτρίνα πριν μπεις, απλά μπαίνεις σαν στο σπίτι σου.
Από μέσα αναβλύζει μια ανάμικτη μυρωδιά — σανδαλόξυλο, bay rum, neroli, πατσουλί, όμορφο οικείο. κάτι ακόμα που δεν μπορείς ακριβώς να προσδιορίσεις. Η πόρτα είναι μισάνοιχτη.
Μπαίνετε.
Πίσω από τον πάγκο, ο Lancelot σας κοιτάζει χαμογελώντας — σαν να είδε ένα παλιό αγαπητό πρόσωπο ή απλά έναν "πολύ καλό πελάτη".
@qsplan
@mgm
@stratri1
@Gian_Arg
@Algebar
------------------------------------------------------------------------------------------------
► Εμφάνιση spoiler
Η ιστορία δεν έχει υπερφυσικό χαρακτήρα, να σκέφτεστε λογικά, τι θα έκανε ανάλογα ο χαρακτήρα σας γράψτε το.
Καλή "αρχή".
Επίσης να υπενθυμίσω, ότι γνωρίζετε τον Lancelot τώρα το πώς και το πόσο καλά από εσάς εξαρτάται.... (εξ άλλου από αυτόν προμηθεύεστε τα καλούδια σας)
.'. Κώστας .'. ένας vintage έφηβος 
