Walbusch βακελιτης του '30. (πρωην Α.ΤΑ.ΞΥ.Α.)

[Stefanos]

Προκειται για ενα πρωην "ατακτο" μελος της ξυριστικης οικογενειας μας, το οποιο αναγνωριστηκε χαρη στα ταχιστα αντανακλαστικα του Γιακουμη, αν και μια αναζητηση στο φορουμ αποκαλυψε οτι τη μηχανη την ειχαμε ξανα πριν απο σχεδον ενα χρονο στην επικαιροτητα, με „δραστη“ τον Αλεξη! Νομιζω οτι του αξιζει νημα, μιας και προκειται για μια πολυ ιδιαιτερη μηχανη, απο σχεδιαστικη αποψη της κεφαλης, απο αποψη υλικου κατασκευης και βαρους. Και εχουμε ελαχιστα νηματα για μηχανες εξ'ολοκληρου απο βακελιτη.
Σε αυτο το σημειο, να ευχαριστησω δημοσιως τον Αγγελο για την εξυπηρετηση που με εκανε!

Μια εισαγωγη.

Κατα την προσωπικη μου αποψη οι μηχανες εξ'ολοκληρου απο βακελιτη εχουν πολλες ιδιαιτεροτητες, και εγω τουλαχιστον μεχρι προσφατα δεν τις ειχα σε υποληψη. Εμεις που ξυριζομαστε παραδοσιακα, εχουμε συνηθησει το μεταλλο. Ενιοτε το πολυ ζεστο μεταλλο, οταν ξεπλενουμε τη μηχανη μας. Κυριως εχουμε συνηθησει το βαρος της μηχανης να το αισθανομαστε. Ο βακελιτης ως ενα απο τα πρωτα πλαστικα της ανρθωποτητας, αρχισε να χρησιμοποιειται μαζι με τον γαλαλιθο σε μια εποχη που συντομα θα αλλαζε τον ρου της παγκοσμιας ιστοριας, και ηταν το αποτελεσμα εξοικονομησης πρωτων υλων που θα χρειαζονταν καπου αλλου. Απο την αλλη, ηρθε και αναπληρωσε ενα κενο για οσους εχουν αλλεργια στο νικελιο, αλλα δεν ηταν σε θεση να αγορασουν μια επαργυρη, μαλλον ποσο μια επιχρυση μηχανη.

Φωτογραφιες δεν εχω βγαλει, λιγο πολυ ολοι την ξερουν πλεον την μηχανη, οππιος θελει ας βγαλει και ας αναρτησει εδω.

Εχω ξυριστει μονο μια φορα μαζι της μεχρι τωρα, και ειχα γενια ουτε 2 ημερων. Με αλλα λογια, τπτ το τραγικο. Πλεον ξυριζομαι καθε 3 μερες ή πιο.. αραια. Δεν το εχω για επαγγελματικους λογους αναγκη, και ετσι εχω πιο πολυ χρονο αναμεσα στους πειραματισμους μου για να ηρεμησει το δερμα. Εχθες ηρθε το πακετακι, και μετα απο πολυ καιρο επιανα μηχανη στα δαχτυλα μου και με „τρωγονταν“ για να τη δοκιμασω. Οπως εχω πει αλλου, εδω και σχεδον ενα χρονο, χρησιμοποιω μια Myatt Daymark η οποια ειναι killer σε συνδυασμο με την Καλασνικοφ. Οποτε ελαχιστες μηχανες εχω χρησιμοποιησει σε rotation απο τοτε.

Εχω δοκιμασει καποιες μηχανες απο βακελιτη, oπως τη Wardonia με την αναπηρη διαταξη των πειρων σταθεροποιησης της λεπιδας, οπως καποια Mulcuto „slant“ απο γαλαλιθο η οποια ποτε δε με εκατσε σωστα, και μια Fasan slant με βαση κεφαλης απο γαλαλιθο. Ολες τους ομως ειχαν μεταλλικα απαρτια, αλλες λιγοτερο, αλλες περισσοτερο. Δεν ειχα ποτε μια μηχανη εξ ολοκληρου απο „πλαστικο“. Η Walbusch κολακευει στο χερι. Εχει μια απαλη υφη (που την οφειλει στο υλικο) και μια αναλαφρη αισθηση οτι κρατας.. χρωματισμενο, πλαστικοποιημενο αερα! Ειναι σεξι. Εχει καμπυλες και απαλες γραμμες που θυμιζουν Θηλυκο (με το „Θ“ εσκεμενα γραμμενο με κεφαλαιο!). Θα ελεγα οτι ειναι ερωτας απο την πρωτη στιγμη. Και παντα σε συγκριση με το τι „πλαστικο“ παραδοσιακου ξυρισματος ειχα στο χερι. Εβγαλα τη ζυγαρια ακριβειας. Συνολικο βαρος χωρις λεπιδα παντα, με εδειξε να „παιζει“ μεταξυ 19 και 20 γραμμαριων. Ενα ξεχωριστο ξυγισμα εδωσε 12 γραμμαρια στην κεφαλη και 7 στη λαβη, ητοι 19 γραμμαρια. The truth is somewhere out there..

Στο ξυρισμα συνεργους ειχα εκτος απο την ΑΚΡ και το Semogue OC που μουλιασα σε ενα „The Old Barbershop“ scuttle, και Klar Kabinett σαπουνι. Θα ελεγα οτι ειχα κανει μια εξαισια επιλογη. Το πινελο το μουλιασα απο πριν το ντουζ, το σαπουνι μετα και για λιγη ωρα. Αφου εκανα τον αφρο μου, ασχοληθηκα με αλλοτρια για μερικα λεπτα, για να κλεισει τουλαχιστον το 5λεπτο. Πρωτη φορα με την μηχανη, δεν ειχα ορεξη για πειραματισμους. Την μηχανη την ειχα και αυτη στο ζεστο νερο. Το χαμηλο βαρος της με ξενιζε. Εμπαινα σε αγνωστα νερα χωρις να ξερω την τοπογραφια. Σα να κρατουσα ενα Mach3 που περασε απο διαιτα. Το πρωτο αργο περασμα πανω απο τις τριχες. Ανατριχιασα λιγο με τον ηχο, γιατι με θυμισε την R41 Cannibal Edition. Αλλα εκεινη ηταν ενα μεταλλικο τερας! Το δικο μου τωρα ηταν πιπουλο μπροστα της! Ισως η κλουβια λαβη να λειτουργει σαν ηχειο. Δε γνωριζω, παντως ο ηχος ειναι πολυ ψαρωτικος. Το αποτελεσμα το ιδιο! Μετα απο το πρωτο, απλο τραβηγμα της μηχανης στα πρωτα εκατοστα, ψαχουλεψα το αποτελεσμα: Απιστευτα λειο! Αλλα ξεκινοντας ακριβως κατω απο την φαβοριτα, του ειχα βαλει τα ευκολακια. Εκει ξυριζουν ολες (σχεδον) λεια. Προχωρησα σιγα σιγα, και συντομα καταλαβα οτι πρεπει να ξεπλενω πιο συχνα, γιατι δεν υπαρχει διοδος για τον αφρο, εκτος απο αριστερα και δεξια, αρα 90° απο την κατευθυνση που ξυριζομαι, με αποτελεσμα η κεφαλη να μπουκωνει σχετικα ευκολα. Οχι ιδιαιτερα effective. Αλλα το ξεπλυμα λογω του σχεδιου της βασης της κεφαλης ειναι παιχνιδακι και δεν μενουν καθολου υπολειμματα.
Συνεχισα το ξυρισμα, και προσπαθουσα να βρω γωνια, οπως και την „σωστη“ πλευρα της κεφαλης για το αντιστοιχο μερος της μουσουδας. Εχω την εντυπωση οτι δεν την γλυτωνω την φωτογραφικη αναλυση καποια στιγμη. Η κεφαλη ειναι πολυ ιδιομορφη, χαρακτηριστικο των Walbusch, και εχω την εντυπωση πως αναλογα με το πως κρατας τη μηχανη (ποια πλευρα), ποια γωνια εχεις, και ποιο σημειο ξυριζεις, εχει και την αναλογη αποδοση. Με ενα ξυρισμα δεν μπορεσα να βγαλω ασφαλη συμπερασματα. Αλλα σιγουρα, αναλογικα με τις αλλες μηχανες, αυτη ειναι.. Πανεπιστημιο!

Το συνολικο αποτελεσμα με ενθουσιασε. 12 ωρες μετα, το προσωπο ειναι ακομη λειο, και η αισθηση ακομη αν θελετε, ειναι πολυ „αναλαφρη“. Δε νομιζω να ειναι αποτελεσμα του υπνου, μιας και εχθες κοιμηθηκαμε αργα και σημερα με ξυπνησε ενα κουνουπι που εκοβε βολτες πανω απο το αυτι μου, λιγο μετα τις 5!

Εχω την προαισθηση οτι η μηχανη θα εξελιχθει στις αγαπημενες μου! Το μελλον θα δειξει! Περιμενω ομως νεα και εντυπωσεις και απο τους αλλους κατοχους!

:megagrin

Φιλικα
Στεφος

[Link]

Άλλος ένας ευχαριστημένος πελάτης.

Άργησα να δω τη δημοσίευση και σε ευχαριστώ Στέφανε.

Τώρα με κινητοποίησες να ρίξω 1 ξουρισματάκι, αύριο ή μεθάυριο με δαύτη.

Καλό βράδυ στη Γερμανία, καλό βράδυ σέ όλους σας.