Το σαπούνι βγαίνει σε δύο εκδόσεις. Η μία είναι ‘Πορτοκάλι-Μέντα’ και η άλλη ‘Λεβάντα-Δενδρολιβανο’ (την δεύτερη δεν την έχω δοκιμάσει ακόμα). Πωλείται σε αλουμινένιο δοχείο με βιδωτό καπάκι. Το σαπούνι είναι περίπου 1,5 πιο χαμηλά από το χείλος του δοχείου. Έτσι το πινέλο έχει έναν ‘’οδηγο’’, κάτι που βοηθάει αρκετά στο φόρτωμα.
Έχει σαν βάση το ελαιόλαδο και διατηρεί τις τυπικές ιδιότητες αυτού του είδους σαπουνιών. Απαιτεί μάλλον αρκετό νερό ή καλύτερα, αρκετά βρεγμένο πινέλο για να αφρίσει.
Κατά το φόρτωμα, στα πρώτα δευτερόλεπτα υπάρχει μια έκρηξη άχρηστου αφρού. Όταν όμως τον ξεφορτώθηκα και συνέχισα να στροβιλίζω το πινέλο πάνω στην επιφάνεια, τότε αυτό φόρτωσε κανονικά. (σσ. στην παραπάνω εικόνα, είναι το πινέλο αμέσως μετά το φόρτωμα αλλά πριν το lathering).
Στις πρώτες δοκιμές, στο πρόσωπο, ο αφρός ήταν αρκετά εύθραυστος και λίγο ‘’ξηρός’’. Σήμερα έκανα μια δοκιμή με palm-lather και παρατήρησα ότι με λίγο δούλεμα ο αφρός γινόταν συμπαγής και με ικανοποιητική καλυπτικότητα κατά το άπλωμα αλλά με λίγο παραπάνω δούλεμα έχανε την ελαστικότητα του και είχε την τάση να συσσωρεύεται σε διάσπαρτα σημεία και όχι να απλώνεται ομοιόμορφα. Ξεπερνώντας αυτό το ‘’κατώφλι’’ ξανα-έγινε εύθραυστος.
Μετά το ξύρισμα το δέρμα μου δεν ήταν ξηρό ή άγριο και σε καμία περίπτωση δεν είχα τραβήγματα. Χαρακτηριστικό ήταν το ότι μετά το palm-lather, έτριψα μεταξύ τους τις παλάμες μου η διαφορά ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή.
Αρωματικά, στην 1η έκδοση δεν υπερέχει ξεκάθαρα κάποιο από τα δύο συστατικά. Έχουν και τα δυο εξίσου αισθητή παρουσία και γι’αυτό το σαπούνι θυμίζει λίγο τις καραμέλες Strepsils. Στην 2η έκδοση νομίζω υπερέχει το Δενδρολίβανο
