Men's Only

Λιλιπούτειος φίλος...

Προστέθηκε μετά από 1 ημέρα 11 ώρες 20 λεπτά 40 δευτερόλεπτα:

Φωτογραφία όχι δική μου αλιευμένη από το διαδίκτυο. Την ανεβάζω για την απίστευτη τρυφερότητα που βγάζει!

Αδερφάκια

Πρωινή επίσκεψη στην παραλία της Καλαμαριάς.

Ο νυχτερινός επισκέπτης και ο φύλακας...

Σήμερα έχασα από κοντά μου τον καλύτερο φίλο που είχα από την γέννηση μου και μετά. Τον θηριώδη αυτόν Ελληνικό ποιμενικό των 60 κιλών που δεν ανεχόταν άλλον ούτε να τον πλησιάσει, εκτός από μένα ακόμα και να του προκαλέσω πόνο.
Και ακούστε τώρα, όταν ήμουν στενοχωρημένος του αγκάλιαζα το κεφάλι και (προφανώς από τους χτύπους της καρδιάς ή μύριζε καμιά μυστήρια ορμόνη) ούτε διαμαρτυρόταν καθόλου αλλά άφηνε λυγμούς σαν μικρό κουταβάκι. Και μόλις τον άφηνα από την αγκαλιά μου με έγλυφε παρηγορητιικά.
Απίστευτη και ανυπολόγιστη απώλεια. Ο κόσμος όλος και ο μέσα και ο έξω, έγινε απότομα από τη μια στιγμή στην άλλη πιο σκούρος και δίνει την εντύπωση ότι δεν θα φωτιστεί ποτέ ξανά.

Κουράγιο ρε φίλε. Τι να πει κανείς;
Την δικιά μου, τη Λαΐς, εγώ την πήγα για ευθανασία. Στα χέρια μου την κράτησα μέχρι το τέλος.
Να ξέρεις ότι συνεχίζει η ζωή, αλλά δεν ξεχνάς ποτέ τους αληθινούς φίλους.

Κι εμείς θηλυκό Ελληνικό ποιμενικό έχουμε. Καταλαβαίνω τα συναισθήματα και τα δικά σου και τα δικά τους.

Η δική μου κοκερίνα γερνάει και την κοιτάω με μια μελαγχολία...

Πραγματικό μυστήριο το αμφίδρομο δέσιμο που αναπτύσσεται μεταξύ ανθρώπου-σκύλου.