Ξύρισμα στο πατρικό της μητέρας μου στη Λέσβο κι εξοχικό των παιδικών μου χρόνων. Προφανώς, το πιο παππουδέ σεταπ ήρθε από Αθήνα για να χρησιμοποιηθεί σε καθρέπτη του 1950, κάτω από λάμπα πυρακτώσεως με 35 βαθμούς, σε νιπτήρα με γυάλινο ραφάκι και βρυσούλα αποκλειστικά κρύου νερού. Το τμήμα του σπιτιού στο οποίο βρίσκεται το εν λόγω μπάνιο, είναι κατασκευής 1896. Έχουμε φυσικά και νεόδμητο μπάνιο, αλλά τέτοιο βρίσκεις παντού.
- Nom Gustav Bristle, αυστηρά χοίρο στα ρετρό ξυρίσματα.
- Mηχανή ΠΡΟΦΑΝΩΣ Yuma, σε αυτό το περιβάλλον ξυριζόμαστε μόνο με τσίγκο του 1970.
- Λεπίς Voskhod, λίγο αναχρονιστική επιλογή, αλλά δε θέλουμε να κοπούμε κιόλας στις διακοπές μας.

- Σάπων αμφιταλαντεύτηκα μεταξύ TABAC tallow και TOBS Sandalwood, τελικά επέλεξα το δεύτερο γιατί ο οικισμός είναι βιομηχανικός της Βικτωριανής εποχής (που δυστυχώς είναι εν πολλοίς ερείπιο), ενώ το τάμπακ μετράει - δε μετράει 70-80 χρόνια ιστορίας.
- ASL ΠΡΟ ΦΑ ΝΩΣ Floid Mentolado Vigoroso.
Στο ASL είχα κι ένα μικρό δίλημμα: Το 2012 απεβίωσε σε μεγάλη ηλικία ο παππούς μου, που έκανε υβριδικό ΠΞ (μονολέπιδο πλαστικό - αφρός - πινέλο) ως το 2011 που τον βαστούσαν τα πόδια του. Τα ξυριστικά του είναι όπως τα άφησε σε ένα ραφάκι δίπλα στον προαναφερθέντα νιπτήρα. Εκεί υπάρχουν διάφορα ιστορικά ASL και κολώνιες, μερικά εκ των οποίων έχουν Αθηναϊκά τηλέφωνα 5-6ψήφια, είναι δηλαδή παμπάλαια. Ένα εξ αυτών, το μυθικό παλιό old spice. Το φοβήθηκα να το βάλω όμως, παρότι μύριζε αξιοπρεπώς καλά και η σύστασή του δεν έδινε αίσθηση "Κομμένης".