Κι εκεί που έλεγα ότι μετά από 143 σαπούνια (καλά, καλά, μη βαράτε,
με τα δείγματα) που έχω χρησιμοποιήσει, δεν θα δω τίποτε καλύτερο, έρχεται το OSP να με διαψεύσει. Ναι, ο υγιής ανταγωνισμός λειτουργεί υπέρ του καταναλωτή. Χαίρομαι να βλέπω νέους δημιουργούς να ξεπερνούν ο ένας τον άλλον σε τέχνη. Με το συμπάθιο παιδιά, αλλά ποιό Mitchells, ποιό Knize Ten, κλπ ξεπερασμένα; Τα σημερινά άρτιζαν είναι έτη φωτός ανώτερα.
Το τέλειο 10άρι το δίνω στη Nadia Comăneci των σαπουνιών, S.V. Manna di Sicilia, όχι μόνο για τις ιδιότητες αλλά και για την όλη αισθητική και ευρωπαϊκή φινέτσα που το διαπνέει και διαχέει. Το Λονδρέζικο OSP είναι σαφώς πιο 'χυδαίο' Cockney αλλά είναι εφάμιλλο σε ιδιότητες. Αφρός που σε δευτερόλεπτα γίνεται στόκος, σταθερός, γλιστερός, προστατευτικός. Από tallow πρέπει να ρίξανε ολόκληρο το βόδι μέσα. Τελεία, τέλειος. Το άρωμα ιδανικό για καύσωνα, έντονο κατά το χτύπημα και το άπλωμα, χάνεται σε λίγα λεπτά από το βελουδένιο μάγουλο. Δι' εμέ, το τελευταίο είναι πλεονέκτημα καθότι έτσι μπορείς να μπουμπουνίσεις ό,τι άφτερ τραβάει η όρεξις της στιγμής.
Τόσο καλός ο αφρός, που ασυναίσθητα κοίταξα την Μαγκούστα να δω αν είχα βάλει λεπίδα. Για το ξεπαρθένιασμα της κούμπωσα μια Feather ProGuard. Για τη μηχανή δεν έχω λόγια. Υπέροχο αντικείμενο, ζυγισμένο, φοβερά αποτελεσματικό και ήπιο. Άριστο, άριστο, άριστο.
Άσχετη παρατήρηση: Cobra η πρώτη σύγχρονη SE, Mongoose η δεύτερη! Τυχαίο;
Μου θυμίζει, από τα φοιτητικά μου χρόνια, τις δύο αντίζηλες pubs, η μία απέναντι στην άλλη σε κεντρικό δρόμο του Canterbury (έδρα της Αγγλικανικής Εκκλησίας, τόπος προσκυνήματος και θρησκευτικού τουρισμού). Η πρώτη άνοιξε τις θύρες της με την (παραδoσιακή για pub) αστεία επωνυμία 'The Bishop's Finger', η δεύτερη που άνοιξε μετά από λίγο καιρό ακριβώς απέναντι ονομάζεται 'The Nun's Delight'! Τρομερό Εγγλέζικο χιούμορ.
