- Seygus black
- Rapira S.S.
- Doc Elliott's 'classic' soap (δείγμα απο το Shavedash)
- Plisson synthetic. Πάρτε καλοί μου άνθρωποι ένα τέτοιο αν μπορείτε. Τ'αξίζει τα λεφτά του.
- Speick asl. Και τέτοιο πάρτε να 'χετε.
Σύντομα σχόλια: Η Σέιγκους είναι πολύ ελαφριά και απαλή μηχανή, σχεδόν παιδική θα έλεγα. Τέλεια για αρχάριους στο ΠΞ ή τους έχοντες ευαίσθητο δέρμα. Αδύνατον να κοπείς. Όπως Feather AS-D2 αλλά στο 1/4 της τιμής. Κατέληξα μ'ενα ΒΒΣ που δεν κατάλαβα από πού μου ήρθε. Τα θέλει όμως τα 4 περάσματα τουλάχιστον με την Ραπίρα. Θα βάλω πιο κοφτερές τις επόμενες μέρες να δω πως θα ανταποκριθούν.
Πάντα μειδιώ με τους αμερικανούς που βαφτίζουν τα προϊόντα τους 'classic' ή 'world's best' ή 'world champion' άσχετα αν είναι παγκοσμίως άγνωστα. Τέτοια περίπτωση είναι και το σαπούνι του Ντοκ. Ντάξει καλό είναι, ξυρίζεσαι με δαύτο αλλά απο το να χαρακτηρίζεται κλασσικό απέχει παρασάγγας. Τι να πει και το Vergulde Hand που κυκλοφορεί στην πιάτσα απαράλλαχτο από τον 16ο αιώνα; Τέσπα, είναι scentless, ξεχωρίζει μόνο μια ελαφριά μυρωδιά κηρύθρας που λένε ότι περιέχει και συμπεριφέρεται ωσάν σαπούνι ξυρίσματος γλυκερίνης. Εύκολος και γρήγορος αφρισμός, καλή προστασία, γλίστριμα καλούτσικο, μεταξυριστική αίσθηση καλούτσικη. Είμαι ήδη μισή ώρα χωρίς άφτερ και ομολογώ πως τραβάει κάπως το δέρμα. Όχι δεν φταίει η μηχανή ή η λεπίδα που την έχω στις ΤΟΠ 5. Είναι θέμα σάπωνος.