Η κοπέλα κοίταξε τον Λάνσελοτ και του απάντησε...
-Δεν ξέρω τι μου λέτε για Σπλέντι ή πως το είπατε. Εγώ απλά έκανα αυτό που μου είπαν να κάνω. Τώρα που το σκέφτομαι, αφού περίμενε ότι θα περάσετε από εδώ, προφανώς σας ξέρει(;). -Σκέφτηκε φωναχτά.
Αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο ούτε να ειπωθεί ούτε να βρεθεί πλέον, η πεντάδα επέστρεψε στο ξενοδοχείο ύστερα από μια σύντομη βόλτα.
Το βράδυ πλέον, μαζεύτηκαν όλοι στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για να δουν τι είχαν στα χέρια τους και τι θα έκαναν όταν θα έφταναν στο Χαλέπι.
Με τα αεροπορικά εισιτήρια πια στα χέρια τους μοιρασμένα από τον Λάνσελοτ κάπως βιαστικά, κάθονταν σε μια ήσυχη γωνιά και συζητούσαν.
Την επόμενη μέρα τους περίμενε η πρωινή πτήση για Συρία...
Μπροστά τους, υπήρχαν πλέον τρία πράγματα: τα εισιτήρια, το εργαστήριο της οικογένειας "Zanabili", αλλά ίσως το σημαντικότερο, το όνομα "Mousbah". Ο άνθρωπος απ’ όπου είχε έρθει ο φάκελος, μαζί με τον γρίφο που τους είχε οδηγήσει ως εδώ.
Ήταν τυχαίο άραγε που τώρα είχαν κάτι χειροπιαστό ή ήταν κι αυτό κάποιο από τα περίεργα παιχνίδια του Σπλέντιντ;
Είχαν βρει όλα τα στοιχεία; Ή μήπως κάτι τελικά τους είχε ξεφύγει;
Ο χρόνος περνούσε και η μέρα σχεδόν τελείωνε...
23....
Εκτός θέματος
Κύριοι ήθελα να ζητήσω συγνώμη που καθυστερούσα αυτό το διάστημα να προχωρήσω την ιστορία, είχα λίγα τρεχάματα, λίγο ο καιρός που είχαμε έναν μίνι καύσωνα, με έκαναν πολύ μα πολύ οκνηρό, ελπίζω να επιστρέψω τώρα με μεγαλύτερη όρεξη. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να κάνω λίγες διακοπές κάπου παραλιακά, δυστυχώς όμως δεν το βλέπω για φέτος.