Men's Only

Παρών και εγώ! Το σκάκι είναι υπέροχο, ακόμα και για μένα που είμαι σταθερά στο επίπεδο του αρχάριου...

είναι πρόβλημα που δύσκολα λύνεται, το να βρεις κάποιον με διάθεση και παραπλήσια ωράρια για να παίζεις παρτίδες, καλά - χρυσά τα βιβλία και το ιντερνετ αλλά σαν τη δια ζώσης παρτίδα - αλληλεπίδραση κλπ δεν έχει.

Δυστυχώς αν και θαυμάζω αυτούς που παίζουν σκάκι και με τον τρόπο που σκέφτονται εγώ με το ζόρι ξέρω τις κινήσεις! Και αυτές τις έμαθα στον υπολογιστή που μου έδειχνε που μπορώ να μετακινηθώ!

Παρομοίως και εγώ, αιωνίως αρχάριος!
Οι μοναδικές μου, τα τελευταία χρόνια, παρτίδες και νίκες, αυτές εναντίον...των παιδιών μου...

Προσπαθώ όσο το δυνατόν συχνότερα να παίζω μαζί τους, ελπίζοντας πως σχετικά σύντομα θα με ξεπεράσουν...

Ο πατέρας μου παλιά θυμάμαι προσπάθησε να με κάνει να παίξουμε όταν ήμουν ακόμα σε αρκετά μικρή ηλικία.
Τότε δυστυχώς για τον πατέρα μου το σκάκι δεν με τράβηξε. Τώρα που το θυμάμαι και σας διαβάζω κατάλαβα ότι έψαχνε έναν αντίπαλο.
Για "κακή" του τύχη δεν βρήκε έναν σε εμένα. Αν και το έμαθα όσες φορές και να παίξαμε δεν με κέρδισε το σκάκι.
Τώρα έριξα στα πεταχτά την ιδέα στα παιδιά μου αλλά και τα δύο αρνήθηκαν κατηγορηματικά.

Ώρες ώρες έχω την εντύπωση πως κάποιοι πατεράδες είναι καταδικασμένοι για απογοήτευση και τα παιδιά τους για μια μάταιη αναζήτηση αναγνώρισης.

Εγώ έμεινα στο σκάκι μόνο με τον πατέρα μου που πολύ σύντομα σταμάτησαν. Έκτοτε έπαιξα μόνο λίγες "παρτίδες" στον υπολογιστή. Που δεν είχαν ποτέ την ίδια "γεύση".